Logo Dorrit en Kleur mobiele site

Wensbloem

Sinds manlief en ik vorig jaar een lap grond kochten, kijk ik anders tegen “onkruid” aan. We besluiten om van het terrein een ecologisch en eetbaar paradijsje te maken. Behalve de eerste aanplant van fruitbomen en struiken laten we alle vegetatie die bovengronds komt staan. Kijken wat er gebeurt als er geen dieren op grazen.

Door het goede voorjaar, brullen de planten de grond uit. In de tuin om mijn huis haal ik dit groen resoluut weg, maar als ik in een beschikbare app opzoek welke planten in onze oase staan, realiseer ik me dat bijna alles eetbaar en goed voor lijf en leden is.

De paarden die voorheen op het veld stonden wisten beter. Het land bleef kortgeschoren. Alle kruidige planten worden soldaat gemaakt. Zelfs de brandnetel die ik nu met handschoenen aan pluk en tot soep en thee verwerk, wordt verorberd. Een paar weken geleden is het veld zonder vee ineens geelgekleurd, vol paardenbloemen. Een geliefde en gehate bloem. De diepe penwortel is lastig te verwijderen, maar de knop, bloem, blad, stengel en wortel zijn allemaal eetbaar en ergens goed voor.

Ik herinner me een gekregen, bewerkelijk recept voor paardenbloemengelei. De hoeveelheid bloemen die je nodig hebt, is groot. In mijn geval geen argument om het niet te maken. Dus manlief en ik plukken een paar bakken vol met bloemen. Na het verwijderen van de gele blaadjes van het groen – meditatief klusje – kook je de blaadjes, laat ze een nachtje weken, zeven en opkoken met geleisuiker tot jam. Heerlijk op een geroosterd boterhammetje!

Het nog steeds in grote hoeveelheid overgebleven kruid, transformeert na de bloei tot witgrijze pluizige bollen. Als kind vermaakte ik me om de meest gave bloemen te plukken en met één ademteug alle pluisjes van de bol te blazen. Pas dan mocht ik een wens doen.

Als ik op het veld sta, kan ik het niet laten. Ik pluk de magische bloem, adem diep in, denk na en blaas. Honderden pluisjes verdwijnen dansend in de wind. Ik besef dat wat wij onkruid noemen, soms gewoon een wens is die wil groeien.

Dorrit

Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.

Scroll naar boven