Op een feestje spreek ik de vriendin van een neefje. Ze behoort tot generatie Z — de digital natives, geboren tussen 2000 en 2025. Zelf kom ik uit generatie X, ook wel de verloren generatie genoemd, geboren tussen 1955 en 1970. Ons gesprek gaat over kansen in het leven en hoe moeilijk het is om tegenwoordig snel een woning te vinden.
‘Heeft niet iedere tijd en dus iedere generatie zijn ups en downs, zijn mee- en tegenvallers?’ vraag ik haar. ‘Wij konden destijds nog vrij snel een flat krijgen, maar werk vinden was een groot probleem.’
Ik vertel haar over de economische crisis van midden jaren tachtig, toen de jeugdwerkloosheid enorm opliep. Acht à negen procent van de beroepsbevolking zat thuis en zocht wanhopig naar andere mogelijkheden. Tegenwoordig is dat percentage ongeveer de helft. Nu kan vrijwel iedere jongere die wil en kan werken een baan vinden. Geld voor festivals, stedentrips en etentjes is vaak niet het probleem, maar een eigen woning wel. Snel iets vinden is haast onmogelijk of onbetaalbaar.
De jonge vrouw kijkt me verbaasd aan. ‘Dat wist ik niet. Wat deden jullie toen?’ ‘We bleven niet bij de pakken neerzitten,’ antwoord ik. ‘We pakten alle baantjes aan die we konden krijgen. Ondertussen studeerden we door om ons om te scholen. Manlief was afgestudeerd historicus en probeerde zich te verdiepen in de automatisering. Zelf ging ik Bedrijfseconomie studeren toen ik ontdekte dat er wél vraag was naar leraren Economie.’
Ik moet lachen als ze vraagt of ik vind dat haar generatie zeurt.
‘Soms lijkt het alsof geduld en flexibiliteit moeilijker zijn geworden in een tijd waarin alles direct beschikbaar moet zijn. Wat is er mis om kleiner te beginnen? Of creatief te zijn: een huis delen, tijdelijk thuis blijven wonen of zelfs een Tiny house bij je ouders in de tuin zetten.’
‘Tjee,’ zegt ze, ‘zo had ik het nog nooit bekeken. Ze nipt van haar drankje en zegt: ‘Eigenlijk hadden jullie het dus ook niet makkelijk.’
‘Nee,’ zeg ik. ‘Alleen hadden wij één voordeel: als je geen werk had, kon je tenminste nog depressief worden in je eigen huurflat.’
Ze barst in lachen uit. ‘En wij raken overspannen terwijl we op de wachtlijst van de woningbouw staan.’
‘Zie je wel,’ zeg ik. ‘Iedere generatie heeft z’n eigen crisis.’
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.