Vijftien jaar had ik een interieurwinkel. Soms mis ik het nog steeds. Niet eens zozeer de verf of stoffen, maar de mensen. Hoe ze binnenkwamen met een hoofd vol losse gedachten en weer weggingen met iets wat ineens klopte. Aan het eind van zo’n dag zat ik thuis aan tafel mijn verhalen te vertellen. Mijn zoon luisterde dan half en zei op een gegeven moment: ‘Het lijkt wel of die figuren hun karakter mee de winkel innemen.’ Hij had er verder niets mee, maar ik vond dat precies het boeiendste in mijn vak. Die eigenzinnigheid. Dat leverde de mooiste ontwerpen op. Al moet ik wel eerlijk zijn: uitgesproken kleurplannen zijn niet voor het grote publiek weggelegd. De meeste mensen willen wat de trend is, wat ze kennen en ergens gezien hebben. Veilig dus!
En dan het woord natuurlijk. Ik hoorde het bijna dagelijks. Zoals dat ene stel, ergens op een doordeweekse middag. Ze bleven een beetje bij de deur hangen, alsof ze niet helemaal zeker wisten of ze hier wel goed zaten. ‘We willen natuurlijke kleuren,’ zei de vrouw uiteindelijk.
Ik knikte, liep naar de kast en pakte een frisse groene staal. Zo’n kleur die je meteen aan het voorjaar doet denken. Gras dat net weer groeit. Ik legde er een zachte gele naast. Een beetje zon erbij. Soms legde ik een heel palet neer alsof je in een bloemenweide stond. ‘Nee,’ zei ze snel. ‘Dat bedoelen we niet.’ Ik glimlachte. Natuurlijk wist ik dat wel. Ik pakte grijs, gebroken wit en beige. Dit keer werd er opgelucht geknikt.
Ik heb me vaak afgevraagd wanneer ‘neutrale tinten’ ‘natuurlijk’ zijn geworden. Wanneer beton blijkbaar ook natuur werd. Wanneer dat strakke beige interieur als vanzelfsprekend voelde, alsof het uit de grond was gegroeid. Misschien betekent ‘natuurlijk’ gewoon veilig of geen risico. Een geruststellend idee waar je geen spijt van krijgt. Of gewoon slim bedacht door fabrikanten die weten dat zekerheid beter verkoopt dan avontuur.
Afhankelijk van het seizoen zette ik er altijd iets bij; een vaas, een kussen, een plaid. Daar mocht ineens wél kleur in. Zo verkocht ik niet alleen verf, maar ook een doses lef – los verkrijgbaar in accessoires. En dat is, als je erover nadenkt, misschien wel het meest natuurlijke van alles.
En ach, ook nog eens lekker commercieel.
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.