De zomertijd – vooral in de hitte van de afgelopen maanden – nodigt uit om op de rem te trappen. Om het dagelijkse leven even los te laten, een beetje te lummelen of je gewoon te vervelen.
Jezelf vervelen past misschien beter bij de kindertijd. Ik kreeg een déjà vu toen ik een paar dagen geleden op een theeplantage een cursus volgde en op het erf een tienjarige jongen in het vizier kreeg. Zijn houding, gezichtsuitdrukking en zelfs zijn loopje lieten een lusteloze landerigheid zien. Meteen zat ik terug in mijn jeugd. Ik zie de kast vol spellen, tekengerei en de halve speeltuin in de tuin nog voor me. Toch had ik nergens zin in. Zonder vriendinnetjes was er niets te beleven. Die verveling kon me uren bezighouden.
Als volwassene vergeet je bijna hoe intens verveling als kind kon zijn. Onze FOMO – Fear Of Missing Out – leidt tegenwoordig tot een constant aanstaan. Terwijl lummelen belangrijk is om tot rust te komen.
Misschien is lummelen daarom ineens een nieuwe trend. Even geen doel, geen planning en geen scherm. Gewoon wat rommelen in de tuin, wandelen of stil op een yogamat zitten. Opeens zie je wat er altijd al was: vogels, vlinders en kleine insecten die onverstoorbaar hun eigen gang gaan. Kinderen kunnen verveling als een probleem ervaren, terwijl volwassenen er bewust naar op zoek gaan.
Voor mij is lummelen onmisbaar om nieuwe ideeën te laten ontstaan. Het is een tussenruimte waarin even niets hoeft. Juist dan dienen onderwerpen voor mijn columns en scènes voor mijn tweede boek zich aan.
Terwijl ik daarover nadacht, kwam het jongetje op ons af. Ik vroeg hem of hij zich verveelde.
‘Heel erg.’ Hij knikte zo nadrukkelijk dat zijn moeder verbaasd naar hem keek
‘Ik herken het,’ zei ik. ‘Wil je meehelpen?’ vroeg ik. Enthousiast kwam hij erbij staan.
Ik glimlachte. Als kind wilde ik dat de verveling zo snel mogelijk voorbij was. Nu zie ik het anders. Soms heb je eerst leegte nodig voordat er weer beweging ontstaat.
De jongen hielp nog een hele tijd mee.
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.