De warme, lome zomers die ik me uit mijn jeugd in herinner, zijn ver naar de achtergrond gedrongen door de hitte van de afgelopen maanden. Deze zomer spant voor mij toch wel de kroon. Vroeger was mijn motto: ‘Hoe heter, hoe beter.’ Dat gevoel is voorbij. Het enige wat ik doe, zijn schietgebedjes voor regen. Op internet zocht ik zelfs op welke god ik daarvoor moet aanroepen. Blijkt dat de goden vooral gespecialiseerd zijn in zon, donder en bliksem. Voor extreme droogte met bosbranden, leeglopende rivieren en sloten hebben ze blijkbaar geen klantenservice.
Mijn benul van het weer is veranderd sinds manlief en ik een stuk grond kochten om een voedselbos te creëren. Dit voorjaar begon goed. Zonnig, afgewisseld met wekelijks een paar buitjes. Het ideale recept voor de aanplant die we in het najaar hebben gedaan. De bessenstruiken en fruitbomen kregen bloesem en de vruchtaanzet werd zichtbaar.
Na een paar weken zag ik de natuur vergelen. Gelukkig zitten we op een leemlaag die het vocht lang vasthoudt. In de ochtend ligt er nog dauw. Toch bekroop me in juni, met zijn lange, hete dagen, een ongemakkelijk gevoel. Het zal toch niet zo zijn dat alle aanplant doodgaat!
Dagelijks bekijk ik de buienradar en de weersverwachting voor de komende veertien dagen. Wekenlang lees ik: nul procent neerslag. Af en toe komt er met een stevige wind een wolk voorbijdrijven die ergens anders zijn vocht laat vallen. We gaan de natuur een handje helpen. Met een kruiwagen waarin een waterzak van tachtig liter past, lopen manlief en ik dagelijks langs het groen om te kijken wie wat nodig heeft. Het voedselbos lijkt intussen meer op een verzorgingstehuis voor planten.
De eerste vruchten hangen aan de bomen, maar zijn klein. Toch word ik blij van een mooi appeltje of een paar pruimpjes. Het kost veel moeite, maar we houden alles levend.
Aan het begin van deze week is de eerste flinke plens bij ons uit de hemel gevallen. Onze waterzakken krijgen even rust en wij ook.
Als ik op mijn fiets door de regen rijd, voel ik me voor even opgelucht dat mijn schietgebedjes eindelijk zijn verhoord. Ik kijk omhoog en bedank de god die hierover gaat. En ik beloof dat ik niet chagrijnig zal worden als het een paar weken blijft regenen.
Zo zie je maar: zelfs een mooiweertype kan van regen gaan houden.
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.