Afgelopen week zat ik opgescheept met twee virussen.
Het eerste virus komt langzaam opzetten en gaat gepaard met een gevoel van intense kou terwijl ik in een dikke wollen trui met kol en in een paar plaids gewikkeld, op de bank zit. Het zal toch niet waar zijn … Bij wie ben ik in de buurt geweest die wat onder de leden heeft? De volgende dag word ik beroerd wakker. Mijn hoofd lijkt vol watten te zitten, mijn neus zit verstopt en mijn keel voelt scherp als schuurpapier. In mijn borst belemmert iets hardnekkigs het diepe doorademen. Met hete thee en hoesten probeer ik het weg te krijgen, mijn middenrif pijnigend. Ik nestel me languit op de bank en neem alle ruimte in. De pakjes met papieren zakdoekjes zijn niet aan te slepen. Paracetamol biedt enige verlichting, maar veel verder dan rondhangen in huis kom ik niet.
Gelukkig kondigt zich een tweede virus aan. Een stuk aangenamer dit keer. De televisie kan de hele dag aanblijven zonder schuldgevoel. Wintersport na wintersport trekt aan mij voorbij. Skiën, snowboarden, ijsdansen, schaatsen, ijshockey, biatlon – zelfs curling weet me te boeien. Als ik zelf maar niet mee hoef te doen.
Onderuitgezakt zie ik hoe anderen zich in het zweet werken. Ik volg hun zware ademhaling, hun gespannen blikken in de startblokken, de wanhoop na een misstap, de euforie bij een perfecte run. Sniffend leef ik mee. Mijn zakdoekjesberg voor me op tafel groeit gestaag. Bij de eerste gouden en zilveren medailles bij het schaatsen vergeet ik het ziek zijn even en juich ik hard mee.
Wat een typisch verschil tussen deze twee virussen. Het ene legt mij lam, maakt mijn wereld klein en mijn hoofd zwaar. Het andere vergroot mijn wereld juist. Op tv reis ik van witte en groene bergtoppen naar stadions met fans die oranje kleuren. Mijn lijf protesteert, maar mijn brein glijdt vol bewondering mee door de bochten en de sprint in de laatste meters.
Langzaam lossen de watten in mijn hoofd op en verliest de bank zijn aantrekkingskracht. Maar één virus houd ik nog even vast. Van de sportkoorts hoef ik niet te genezen.
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.