In deze tijd van het jaar wanneer ik verlang naar meer licht en kleur, praten vrienden enthousiast over mogelijke zomerreisjes. Zij vertellen opgetogen over hun vakantie op het eiland Rügen in Duitsland. Manlief en ik vinden het heerlijk om sportief een gebied te doorkruisen en ik voel een nieuw fietsdoel opduiken.
Dan zegt hij plotseling: ‘zijn er genoeg campings op het eiland?’
Mijn voelsprieten schieten omhoog. ‘Kamperen!’ roep ik uit. Manlief zucht, hij weet dat zijn voorstel niet door de ballotage komt.
In een ver verleden – de kinderen zitten nog achterop – bedenken we dat een vakantie op een tweewieler door Nederland een ontspannende trip kan zijn. Manlief hangt een karretje achter zijn fiets, waarin alle nieuw aangeschafte lichtgewicht spullen precies passen. Geen luxe glampingtent met in het midden een badkamer en een dik canvas doek waar zelfs een westerstorm tegen bestand is, maar een dubbel koepeltentje waar we niet eens rechtop in kunnen staan.
‘Het weegt niets,’ zegt hij trots. ‘Alles past erin omdat het extreem dun is.’ Dat woord had me moeten waarschuwen.
Op het laatste moment veranderen onze plannen door de plensbui die weken aanhoudt. Wat te doen! We stoppen al onze bagage in de auto en rijden, met een halflege kofferbak en de kinderen op de achterbank, naar de zon. Negenhonderd kilometer verder, in de Ardeche, zetten we alsnog onze tent op.
Overdag is het heerlijk, de kinderen spelen en ik kan op onze uitklapbare campingkrukjes – ja ook die zijn lichtgewicht en zonder comfort – lekker lezen. Ik begin met een boek van Yvonne Kroonenberg met de titel: Alles went behalve een vent. Zo slecht is dit buitenleven niet, bedenk ik me koesterend in de zon.
Helaas blijft het niet droog. Tijdens de eerste nachtelijke regenbui plakt het tentdoek tegen mijn gezicht. Mijn slaapzak wordt klam en de nattigheid kruipt in mijn botten. Mijn humeur zakt tot ver beneden alle peil. De toon is gezet. Bij ieder wolkje dat ik daarna zie, schiet ik in de stress.
Ik hoef sindsdien maar één letter te veranderen in die boektitel om mijn haat-liefdeverhouding met kamperen samen te vatten:
Alles went behalve een tent!
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.