De bloem schud ik door een zeef in een kom. Suiker, zout en boter in stukjes toevoegen, lees ik in het recept van mijn moeder. Terwijl ik de ingrediënten kneed, verwens ik de meelmassa. ‘Dit zou jij doen voor de kerst, Ankie, en nu ben je weg, vertrokken!’ Het jaar kende veel beloftes, maar zijn verdampt tot verdriet om jouw dood.
2025 belooft een feestelijk jaar te worden. Het 65-jarig huwelijk van onze ouders, een neefje die profvoetballer wordt, broer met pensioen, de lancering van mijn eerste thriller. De sterren staan gunstig. Tot 29 april, de dag waarop jij, Ankie een onderzoek krijgt. Extreem gewichtsverlies en niet goed kunnen eten, hebben je uitgeput.
In de ochtend krijg je een scan van je buik en terwijl we in de middag aan de thee en taart in de tuin zitten ter ere van jouw geboortedag, komt het nieuws als een donderslag bij zonnige hemel: je bent ongeneeslijk ziek. Als je dit nieuws via de telefoon krijgt, – WTF – zie ik jouw gezicht vol oerangst en ontzetting. Je ogen, groot in een tot grijs vertrokken gelaat, waarbij de rimpels om je mond zich verdiepen. Ik kan dit beeld niet van mijn netvlies krijgen.
Het deeg twintig minuten laten rijzen en vorm van het gehakt, vermengd met ei en in melk geweekt brood, langwerpige rolletjes. Met de deegroller plet ik het deeg en vouw de worst in de pakketjes. Ei erover lakken en twintig minuten in de oven.
We spreken af dat ik samen met jou en je man naar alle ziekenhuisbezoeken ga. Het gevoel van vertrouwen is er zonder dat uit te hoeven spreken. We zien elkaar vaak. Een bakje koffie, samen iets koken, ik schilder nog een muur voor je. Kleine dingen die onze band als zussen versterkt.
De chemo die je krijgt slaat even aan. Het stelt je in staat om nog vakantie te vieren en bij een aantal feestjes te zijn. Tegen beter weten in doe je aan alles mee. Je wilt niet ziek zijn en zegt regelmatig: ‘het komt wel goed.’
De laatste dagen zijn moeilijk, maar toch troostrijk. ‘Het is oneerlijk,’ fluister je tegen me, waarbij de tranen over onze wangen stromen. Je geeft aan dat je het niet langer vol kunt houden. Jij, die nog zo graag oma wilde worden. Precies een half jaar na de diagnose ben je naar een ander universum overgegaan.
Mijn hart huilt. Ik mis je lief zusje.
Als ik de plaat uit de oven haal, bekijk ik het gebarsten resultaat. Kerstmis zal dit jaar anders zijn, net als de worstenbroodjes!
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.