Wandelen kun je met verschillende intenties doen: afzien – zoals bij de vierdaagse – en een medaille verdienen, of rondstruinen door de natuur en opgaan in het hier en nu. Die gedachte borrelde bij mij op tijdens een familieweekend op Schiermonnikoog.
Schier is een wandeleiland bij uitstek. Over het wad, langs het strand en door de duinen kun je uren dwalen, om vervolgens neer te strijken in een strandtent voor koffie of lunch. Een mooie gelegenheid om daar al uitwaaiend met de kinderen bij te kletsen. Ik was helaas één ding vergeten.
De eerste dag neemt manlief een andere afslag dan was afgesproken. Mijn dochter – toch al dertig plus – schiet onmiddellijk terug in de peuterpubertijd. ‘Wat denk je wel niet papa om zomaar van de route af te wijken!’ Demonstratief blijft ze staan. De eerste staking is een feit.
Ik denk terug aan haar kleutertijd. Tijdens uitstapjes zat ze bij manlief achter op zijn rug in een rugzak of op de nek. Tot ze te zwaar werd en zelf moest lopen. Zo beweeglijk als ze was, in de natuur kreeg ze kortsluiting. Te pas en te onpas bleef ze staan, niet in beweging te krijgen. We probeerden van alles: een ijsje, taart of iets anders zoets, waarvoor ze altijd te porren was. Ook de suikerindustrie kreeg haar niet van haar plaats. De afstand tot de traktatie was simpelweg te groot.
Ik merk dat ik de boel probeer te sussen. ‘Bij de volgende strandtent wacht een cappuccino. Daarna is het slechts twee kilometer verder tot de lunch,’ probeer ik mijn grote kleuter te motiveren. Het helpt niets. Mopperend loopt ze uiteindelijk verder. Geen hindernissen die getrotseerd moeten worden, geen doel, geen wedstrijdelement, slechts een leeg strand waar in haar ogen niets gebeurt.
‘Ik hoor je nooit over het wandelen en slenteren als we gaan winkelen. De laatste keer hebben we toch minstens 15000 stappen gezet,’ merk ik op. Ze kijkt me aan alsof ik een volstrekt onzinnige vergelijking maak. ‘Bij shoppen gaat het om het scoren van kledingstukken, niet om het lopen!’ Eindelijk begrijp ik het. Wandelen zonder buit is gewoon zinloos.
De rest van het weekend hebben we gefietst. Dat was veel gezelliger!
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.