Wanneer ik mensen vraag wat hun favoriete interieurkleur is, krijg ik óf direct een antwoord, óf helemaal geen. Het intrigeert me dat slechts een klein groepje onmiddellijk roept wat zij graag in huis zien. Een deel begint over kleurvoorkeur die betrekking heeft op kleding. De meest genoemde tint is dan blauw – wereldwijd – terwijl ze dat zelden als basiskleur in huis willen. Het grootste gedeelte van de mensen die ik over kleur spreek, blijft stil. Ze hebben geen idee.
Al heel lang denk ik dat de invloed van je omgeving je gedrag en voorkeuren bepaalt. Mijn eerste kleurervaring komt van mijn tijd op de kleuterschool. De juf leerde ons de namen van kleuren door balletjes aan touwtjes te laten bungelen en de tinten te benoemen. Nog zie ik het oranje, paars en groen voor mijn ogen. Complementair en vanaf dat moment in het onderbewuste mijn lievelingskleuren.
Ook thuis kreeg ik van een vader die met verf en behang werkte en een moeder die altijd bezig was met stoffen en patronen, het goede voorbeeld. Het huis was ermee gevuld. Gebloemde vloerbedekking in groen en roze, behang op de muur met daarop schilderijen, meubels in bijpassende kleuren. De gemiddelde Nederlander zou het een ratjetoe noemen, maar het heeft mij geleerd dat er veel mogelijk is. Als je maar consequent in de juiste toon blijft, zodat de kleuren in harmonie met elkaar leven en niet met elkaar op de vuist gaan.
Komt onze kleurvoorkeur voort uit het voorbeeld dat eerdere generaties ons hebben gegeven? Langzaam maar zeker raak ik ervan overtuigd dat het iets anders is. Waarom kiezen zovelen voor monochrome – in één kleur – interieurs? Misschien heeft het te maken met angst. Angst om verkeerde keuzes te maken, angst om uitgekeken te raken op kleuren waar je niet van overtuigd bent, of angst voor onze drukke en onveilige wereld. Alles waar je onzeker van wordt buitensluiten en thuis een veilige haven creëren in vijftig tinten grijs. Een kleur die zo voorzichtig is dat hij niet eens kan kiezen of hij grijs of beige wil zijn.
Er ligt wel een gevaar op de loer. Dat is verveling. Het gevoel hebben dat er iets niet klopt. Het eindeloos blijven sleutelen aan een interieur is het resultaat. Terwijl de oplossing soms verrassend eenvoudig is.
Niet een ander interieur, maar meer kleur.
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.