Je bent ze vast wel eens tegengekomen als je in ons land een toeristische attractie, zoals Giethoorn of de Zaanse Schans bezoekt. Busladingen vol Chinezen die je foto verpesten omdat zij zichzelf willen vereeuwigen bij precies dat uitzicht dat jij ook wilt fotograferen. In een paar weken tijd bezoeken ze Europa en vliegen ze van stad naar stad op ons continent. Ik begreep niets van deze idiotie tot ik begin oktober zelf vertrok naar het onmetelijke land China.
Op mijn verlanglijstje kwam het Aziatische land niet voor. Het is manlief die er graag naar toe wil. Geïnteresseerd in de taal en cultuur wordt met een groepje lotgenoten een reis gepland en ik mag mee.
Het programma van de tocht lijkt op het eerste oog goed te doen. Gidsen, vervoer met minibusje en goede hotels laten de afstanden die we af moeten leggen niet zien. In twee weken tijd maken we 2 binnenlandse vluchten, 2 lange treinreizen en een groot aantal ritten in het busje, die soms uren duren. De heen- en terugvlucht niet meegerekend. Met de klimaatvoetafdruk van deze vakantie kan ik jaren vooruit. Geroutineerd worden we langs alle trekpleisters geleid, uit het minibusje gedropt, geadviseerd om vooral foto’s te nemen en gehaast weer teruggeduwd in het harnas van de reis.
We zijn op onze tocht niet alleen. Behalve het lekkere eten, de Chinese muur en de immense steden met torenflats, vallen vooral de grote groepen Chinese toeristen op. Gewapend met hun mobiele telefoons fotograferen zij vooral zichzelf tussen hun nationaal en cultureel erfgoed. Regelmatig zien we rijen voor een uitzichtpunt, een brug of een belangrijke filosofische tekst, alsof ze staan te wachten voor een popster. In plaats daarvan maken ze om de beurt selfies of laten zich professioneel fotograferen. Schuifelend tussen de hordes kakelende mensen vraag ik mezelf af waar ik aan ben begonnen. Ook hier staan ze hinderlijk in de weg als ik een foto wil nemen. Ik besluit om de poserende Chinezen voor het nageslacht vast te leggen. Gewillig en lachend staan ze model voor mijn herinneringen.
Waar kijken we met z’n allen naar? Een historisch gebouw, een tempel, een plein….. Ach, overal zijn we langs geracet. Het uitzicht is maar bijzaak. Plaatjes schieten is hier de nationale hobby. Het souvenir voor thuis zijn toch die mooie foto’s.
Dorrit
Voor een reactie op deze blog ga naar de contactpagina.