Mijn dochter houdt van shoppen. Daarom maken we ieder jaar samen een uitstapje naar een stad waar we zoveel mogelijk bijzondere winkeltjes ontdekken. Natuurlijk hoort daar ook een leuk hotel bij. Vanwege de vele gemaakte vluchten vraag ik haar om een Nederlands uitje. Geen probleem, zegt mijn creatieve dochter, die voorstelt om naar Middelburg te gaan. ‘Middelburg…?!’ roep ik verbaasd.
‘Ik heb gezien dat daar heel veel leuke winkeltjes zijn.’ Samen zoeken we een hotel vlak bij het strand. Ik schrik van de prijzen voor een overnachting. Mijn dochter, opgeleid aan de hotelschool, legt precies uit waarom zo’n prijs gerechtvaardigd is. Oké, denk ik. Het is maar één nacht en we besparen een vliegreis.
Middelburg blijkt een levendige stad. Ik word bijgepraat over stippen, strepen en uitbundige prints, terwijl ik zelf vooral geïnteresseerd raak in interieurwinkels en accessoires. We drinken koffie met een Zeeuwse bolus, lunchen met vis en eindigen de dag aan het strand.
Bij het hotel wacht een verrassing. Bij de balie is niemand aanwezig. ‘Het is blijkbaar een AI-hotel,’ zegt mijn dochter. ‘Inchecken doe je met een robot.’ Ze drukt op een knop. Op een scherm verschijnt een keurige jongeman in pak, het type ideale schoonzoon. Hij vraagt naar onze naam en begeleidt ons door het incheckproces. ‘Zoveel betalen en dan geen persoonlijke ontvangst?’
‘Weet je wat het kost om hier dag en nacht iemand achter de balie te zetten?’ antwoordt mijn dochter.
Als we klaar zijn, vraagt de altijd vriendelijke AI-jongen of alles naar wens is verlopen. Nee, denk ik. Maar ik vermoed dat hij daar weinig mee kan. De kamer is overigens prima. Het bed ligt heerlijk en alles ziet er brandschoon uit. Mijn scepsis over de digitale ontvangst zakt daardoor enigszins weg. Na een uitstekend ontbijt en een gezellige dag in Domburg rijden we voldaan naar huis. Een dag later ontdek ik een vreemde uitslag op mijn been en bil. Kort daarna belt mijn dochter.
‘Ik heb ook uitslag.’ We denken onmiddellijk hetzelfde: het hotel. Wat er precies aan de hand is weten we niet, maar onze fantasie slaat meteen op hol. Wat heeft er in dat bed gezeten?
Enkele dagen later vraagt de robot per mail of ons verblijf naar wens is geweest. Ik meld netjes dat we mogelijk last hebben gekregen van kriebelende beestjes. De robot begrijpt mijn vraag niet.
Nee, denk ik bij mezelf. Inchecken, een sleutel regelen en een rekening versturen lukt prima. Maar zodra er iets afwijkt van het script, heb je toch echte mensen nodig.
Dorrit