‘Zou je wel naar Suriname gaan?’ vraagt een vriendin. ‘Het reisadvies staat op geel. Overvallen, diefstal… en die mug, chikungunya. Er zijn al doden gevallen.’ Ik haal mijn schouders op. Ik ben al een keer in het tropische land geweest en herken weinig in de doemverhalen. Van die mug heb ik nog nooit gehoord.
Via Frans-Guyana, een saaie maar weelderig groene provincie van Frankrijk, reizen we naar het levendige Paramaribo. Behalve de hoeveelheid auto’s lijkt er niet veel veranderd sinds de vorige keer. De mensen zijn nog altijd vrolijk, vriendelijk en ontspannen, lopen in die kenmerkende trage tred die past bij de tropische hitte. Het eten is zoals ik me herinner: roti, nasi en verleidelijke kipsaté waar je geen nee tegen zegt. De koloniale huizen staan er ook nog, de een wat beter onderhouden dan de ander, vechtend tegen zon, vocht en tropische stortbuien.
’s Avonds trek ik braaf een lange broek en iets met mouwen aan tegen de muggen. Kleine, gemene steekbeestjes zijn het. In de Times of Suriname lees ik over een campagne tegen chikungunya. Ineens is die mug overal. Waarom nu wel?
Het antwoord ligt op straat. Of beter: ernaast. Overal ligt plastic afval. In bermen, in water, op vergeten stukken grond. Het blijft liggen waar het valt. In een half platgetrapt flesje zie ik een laagje stilstaand water. Perfect voor muggen. Afval wordt een broedplaats voor muggen en ziekte.
De supermarkten — vaak gerund door Chinezen — verkopen alles in plastic. Zakjes, bakjes, flesjes. Wat overblijft, verdwijnt niet. Het blijft liggen waar het valt. Plastic wordt niet apart opgehaald. Niemand lijkt zich er echt druk om te maken.
Als we de jungle intrekken over de Surinamerivier zie ik vanuit de boot opvallende dieren in de bomen langs de oever. Felgekleurd. Bijna te mooi om waar te zijn. Ik roep dat ik een bijzonder exemplaar in het vizier heb.
Manlief haalt me uit de droom. ‘Dat is geen vogel.’ Ik kijk nog eens en focus op de kleur.
Een geel stuk plastic, gevangen door een groene tak!
Het reisadvies waarschuwde voor overvallen, diefstal… en een mug.
Niemand had iets gezegd over vogels. Vogels van plastic.
Dorrit